نگهبان عدالت ( حديث 50 ) امّا بعد ، يا بن حنيف : فقد بلغنى أنّ رجلا من فتية أهل البصرة دعاك الى مأدبة فأسرعت اليها ، تستطاب لك الالوان ، و تنقل اليك الجفان ، و ما ظننت أنّك تجيب الى طعام قوم ، عائلهم مجفو ، و غنيهم مدعو ، فانظر الى ما تقضمه من هذا المقضم ، فما اشتبه عليك علمه فالفظه ، و ما ايقنت بطيب وجهه فنل منه . ألا و ان لكلّ مأموم اماما يقتدى به و يستضيء بنور علمه ، الا و انّ امامكم قد اكتفى من دنياه بطمريه ، و من طعمه بقرصيه . الا و انّكم لا تقدرون على ذلك ، و لكن اعينونى بورع و اجتهاد ، و عفّة و سداد ، فو اللَّه ما كنزت من دنياكم تبرا ، و لا ادّخرت من غنائمها وفرا ، و لا اعددت لبالى ثوبى طمرا . . . على ( ع ) ترجمه : از نامه‌هاى آن حضرت عليه السلام است بعثمان ابن حنيف انصارى كه از جانب آن بزرگوار حاكم بصره بود ، هنگامى كه به حضرت خبر رسيد كه او را گروهى از اهل بصره بمهمانى خوانده‌اند و رفته ( و او را به جهت رفتن به آن مهمانى نكوهش نموده است ، و عثمان و برادرش سهل ابن حنيف كه از جانب امام عليه السلام بر مدينه حكومت داشت هر دو از اصحاب رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله و تا آخر عمر شيعه و دوستدار امير المؤمنين عليه السلام بودند ، و از اين رو رجال‌دانان در نيكى اين دو برادر اختلاف و ترديد نداشته در نقل اخبار آنها را مورد وثوق و اطمينان ميدانند . اى پسر حنيف به من رسيده كه يكى از جوانان اهل بصره ترا بطعام عروسى خوانده است و بسوى آن طعام شتابان رفته‌اى ، و خورشهاى رنگارنگ گوارا برايت خواسته و كاسه‌هاى بزرگ بسويت آورده ميشد ، و گمان نداشتم تو بر وى بمهمانى